น้องตั้งเป็นหนูน้อยนมแม่ อายุ 1 ขวบ 6 เดือน 11 วัน ตั้งแต่อายุครบ ขวบครึ่ง รู้มากฉลาดขึ้น
ตอนเช้าเวลาแม่จะออกจากบ้านมาทำงาน แม่บอกว่าแม่ไปทำงานแล้วนะตอนเที่ยงค่อยเจอกันเค้าจะไม่ยอมเลย รีบวิ่งเข้ามาเกาะแข้งเกาะขาแม่น้ำตางี้หยดเผาะๆ เห็นแล้วแม่สงสารใจจะขาด ถ้าแม่นั่งอยู่ก็รีบคลานเข้ามาซบตักแม่จะไม่ยอมให้แม่ไปทำงาน เมื่อวานแม่โทรไปหาคุณพ่อเจ้าตัวน้อยแย่งโทรศัพท์จากมือพ่อไปฟังเสียงแม่ แล้วก็ร้องไห้คิดถึงแม่ไม่ยอมหยุด พ่อบอกว่าร้องเกือบ 2 ชม. คุณยาย คุณย่า ทั้งหลายบอกว่าเป็นเพราะเราไม่ยอมให้ลูกกินนมผสม ลูกเลยติดมาก ใครๆ ก็ไม่เอา บอกให้เราเลิกให้นมแม่ได้แล้ว ไม่มีประโยชน์ ดีแต่ว่าคุณพ่อน้องตั้งเค้าส่งเสริม ไม่งั้นเราคงหัวเดียวกระเทียมลีบแน่ๆ เลย ไหนจะสังคมที่ทำงานอีกล่ะ กลุ้มใจจริงๆค่ะ

น่าสงสารจังเลยหนูน้อย แต่ว่าลูกติดแม่ก็ดีแล้วนะคะ ลองคิดดูถ้าลูกไม่ติดเราคงจะเสียใจมากกว่านี้
สังคมที่ทำงานนึกซะว่าเราเป็นคนทันสมัย พวกเค้าเชยค่ะ น่าสงสารออก

ถ้ายังไงตอนออกจากบ้าน ไม่ต้องอ้อยอิ่ง ให้บอกลาแล้วออกมาเลย เดี๋ยวน้องก็คงปรับตัวได้เองค่ะ

คุณแม่ เข้มแข็งไว้นะ

เฮ่อ..เหมือนกันเลย ลูกติดเรามากเหมือนกันค่ะ ตั้งแต่ลูกเกิดมายังไม่เคยจากกันเป็นวันเลย

ตอนนอนก็ต้องกินนมแม่ทุกครั้ง นมขวดไม่ยอมกิน (ถ้าเห็นแม่อยู่ด้วย) เคยมีอยู่ครั้ง เจ้านาย

มาจากกรุงเทพฯ ต้องไปงานเลี้ยงตอนเย็น ไม่ได้เอาลูกไปด้วยกลัวยุงกัด ให้อยู่กับพ่อ กินนมปั้ม

พอถึงเวลานอนพ่อบอกร้องไห้นานมากกว่าจะนอนได้ พ่อโทรตาม กลับมาพ่ออุ้มพาดบ่าหลับ

สงสารทั้งลูกทั้งพ่อ พอตากับยายมาช่วยเลี้ยงช่วงกลางวัน ตอนเช้าจะไปทำงาน วันแรกๆ

ร้องตามเหมือนกันค่ะ แต่เหมือนแม่จอยบอกต้องไม่อ้อยอิ่ง บอกแม่ไปทำงานก่อนนะแล้วเจอกัน

สวัสดีค่ะ แล้วออกมาเลย แต่ตอนนี้อยู่ด้วยตลอดเวลาเลยยังไม่มีปัญหาเท่าไหร่ แต่พรุ่งนี้ซิ

มีสัมมนาวิชาการ (รับไปงานแรกหลังจากคลอดเลย) ให้อยู่กับพ่อ ไม่รู้จะเป็นยังไง แต่ที่แน่ๆ

ร้องไห้ก่อนนอนอยู่แล้ว แต่พ่อเค้าบอกไม่เป็นไรรับมือไหว แต่เราซิ ห่วงลูกจัง ไม่อยากให้

ร้องไห้นานๆ เลย เรื่องนมอีก เฮ่อ..

น้องแม้คก็ทำหน้าเศร้า ๆ ทุกเช้าตอนแม่ออกจากบ้านเหมือนกัน เพิ่งออกไปทำงานตอนน้องได้ 9 เดือนกว่าแล้ว ปกติอยู่ด้วยกันตลอด เห็นแล้วก็สงสาร แต่ต้องทำใจรีบออกมา (เพราะเราเองก็ไม่อยากจากเหมือนกัน)

แม่ลูกนี่คะ ความผูกพันธ์มากมายอยู่แล้ว....ก็ค่อย ๆ ปรับตัว

เจ้าแสบที่บ้านเป็นเหมือนกันคะ แต่ที่บ้านใช้วิธีหลอกล่อคะ ก็ได้ผลอยู่ไม่งอแงเหมือนกันเวลาที่เดินออกมาเฉยๆ หลอกล่อแป๊บเดียวก็เพลินคะ

ขอขอบคุณ แม่ๆ ทุกท่านนะคะ แต่ว่าไม่ได้อ้อยอิ่งเลย พอลูกเห็นแม่ใส่ชุดทำงานเนี่ยร้องจ๊ากไว้ก่อนเลย หรืออาจจะเป็นเพราะว่าเรากลับบ้านไปให้นมน้องตั้งตอนเที่ยงทุกวันก็ไม่รู้ค่ะ บ้านกับที่ทำงานขับรถแค่ 5 นาทีเองค่ะ

QUOTE:
ขอขอบคุณ แม่ๆ ทุกท่านนะคะ แต่ว่าไม่ได้อ้อยอิ่งเลย พอลูกเห็นแม่ใส่ชุดทำงานเนี่ยร้องจ๊ากไว้ก่อนเลย หรืออาจจะเป็นเพราะว่าเรากลับบ้านไปให้นมน้องตั้งตอนเที่ยงทุกวันก็ไม่รู้ค่ะ บ้านกับที่ทำงานขับรถแค่ 5 นาทีเองค่ะ

ดูสิๆๆ
แหมหลอกให้เราสงสาร ไม่สงสารแล้ว อิจฉาดีกว่า
ไอ้เราออกบ้านแต่ไก่โห่ เจอลูกก็ค่ำมืด

คิดว่าต้องทำใจค่ะ

เดี๋ยวเวลาผ่านไปเค้าก็จะดีขึ้น เลิกร้องไปได้เอง
อาจเพราะเรียนรู้ได้ว่าร้องไปก็ไม่มีประโยชน์

การร้องตาม ติดแม่ อยากอยู่กับแม่ ก็ถือเป็นพัฒนาการอย่างหนึ่ง
เป็นไปตามช่วงวัยที่โตขึ้น เริ่มรู้เรื่องมากขึ้นแบบนี้แหละค่ะ
ต้องคิดในแง่ดี ถือว่าลูกมีพัฒนาการที่ดี รู้จักคิดถึง ไม่อยากห่าง

ลูกเราก็เป็นตอนช่วงขวบกว่าๆ แบบนี้
เป็นอยู่ระยะหนึ่งก็เลิกหายไปได้เอง บ๊ายบาย ส่งจูบ ร่ำลากันได้ดี
ส่วนแม่ก็ต้องทำใจเข้มแข็งเข้าไว้นะคะ จากแค่แป๊บเดียวเดี๋ยวก็เจอกัน
เราน่ะเดินหนีลูกออกไปทำงานร้องไห้ไปด้วย ต้องแอบคุณพ่อด้วยนะ
ไม่งั้นเราก็โดนต่อว่า หาว่าเป็นตัวอย่างที่ไม่ดีกับลูก หาว่าเราอ่อนแอ
เข้าใจค่ะ ก็มันโหวงเหวง หดหู่ยังไงชอบกลเนอะ
แล้วเวลาจะช่วยให้ทุกอย่างดีขึ้นเองค่ะ

เห็นด้วยกะแม่น้องอินทรีค๊ะ เดี๋ยวน้องก็ดีขึ้นเมื่อทำใจได้ ของตัวเองตอนนั้นตอนที่ออกจากบ้านจะให้คุณย่าอุ่มอยู่หอมแก้ปุ๋บแล้วบอกว่าตอนเย็นเจอกั� ��นะค๊ะแล้วก็เดินออกมาเลย เดี๋ยวคุณย่าก็จะพยายามหลอกล่อเพื่อเบนความสนใจดูนู้ดูนี้ ดูนกดูมดดูแมลง พอเขาเริ่มโดนดึงความสนใจเขาก็จะหยุดร้องแล้วก็สนใจอย่างอื่นแทน

เจ้าปัณณ์ยังไม่ติดขนาดนั้น ตอนเที่ยงกลับไปให้นมก็มีร้องหงิง ๆ นิดหน่อย แต่ถ้าร้องจัด ๆ คงใจจะขาดเหมือนกันค่ะ เคยเจอครั้งแรกครั้งเดียว คือไปงานเลี้ยงบริษัท ปั้มนมไว้ให้ กลับมาเจอนมเต็มขวด พ่อตาปรือ อุ้มลูกที่ปากยังคาบกระดุมเสื้อพ่ออยู่ สงสารจับใจเลยค่ะ ตั้งแต่นั้น ไม่ไปไหนกลางคืนอีกเลย รู้แล้วว่าเราต้องอยู่กับเค้าค่ะ

ยังไงคุณแม่ก็น่าจะปลื้มใจนิด ๆ นะคะว่าเค้าเห็นเราสำคัญมาก ๆ ทุกอย่างทำเพื่อลูกค่ะ อดทนนะคะอดทน