ลูกสาวอายุ 4 เดือน 30 วัน ทุกๆ เย็นผมจะอุ้มลูก เล่นกับลูก บางครั้งก็ป้อนนมขวด(นมแม่)ให้ลูกทาน เพราะบางวันแม่น้องพอตาจะกลับบ้านค่ำซักหน่อย จึงกินจากเต้าไม่ได้ เพราะลูกหิวก่อนคุณแม่จะกลับ ที่สำคัญผมจะกล่อมนอนทุกๆ คืนจนหลับ เหตุเกิดเมื่อวันจันทร์ที่ 8 ที่ผ่านมา เย็นวันนั้นผมก็ทำกิจวัตรเหมือนทุกวันที่ผ่านมา ก่อนอุ้มลูกผมก็จะอาบน้ำให้สะอาดก่อน แต่แล้วพอผมอุ้มลูกลูกร้องไห้ ดิ้นหนีผม ร้องแบบจะเป็นจะตายจนไอ ร้องแบบไม่หยุด ไม่ว่าผมจะทำทุกวิถีทางทั้งเปลี่ยนท่าอุ้ม หาของที่มีสีๆ และมีเสียงเพื่อเบี่ยงเบนไม่ให้ร้องไห้ ฯลฯ จนผมทนเห็นลูกร้องไห้ไม่ได้ต้องส่งให้กับแม่ยาย เท่านั้นลูกผมก็เงียบ ทีแรกก็ไม่ได้คิดมาก จนผมลองอุ้มใหม่ก็เหมือนเดิม คืนนั้นเป็นอยู่สามครั้งจนผมท้อ ผมเสียความรู้สึกครับ ทำไมอยู่ดีๆ ลูกก็ไม่เอาเราซะงั้น แต่ไม่ได้โกรธ หรือมีอารมย์ใดๆ ทั้งสิ้น แค่เหมือนผมช๊อคไปครับ ไม่ทราบมีท่านใดเคยเจอเหตุการณ์นี้บ้างครับ

เมื่อวานไม่กล้าอุ้มลูกได้แต่ยืนเล่นด้วยใกล้ๆ แต่วันนี้จะลองดูอีกทีนึง ถ้าไม่เอาผมอีกผมคงช้ำอีกแน่ๆ เลยครับ กลุ้มใจครับ อยากอุ้มลูกครับ

ขอโทษด้วยครับ ผมลงกระทู้ผิดหน้าครับ...

น้องเตเต้ก็เป็นค่ะจะไม่ชอบให้ใครอุ้มนอกจากแม่และยาย ยิ่งตอนกลางคืนไม่เอาใครเลย ต้องแม่เท่านั้น ถ้าเค้าไม่หลับแม่ก็ไม่ต้องทำอะไรเลย แฟนยังยกธงขาวเลยค่ะ ถ้าแฟนอยากเล่นกับลูกต้องมีเราอยู่ไกล้ๆ ไม่งั้นไม่ได้อุ้ม มีบางคืนเราลงไปพิพม์งานข้างล่าง พอเค้าตื่นมาไม่เจอร้องบ้านแทบแตก พ่อเค้าโอ๋ก็ไม่ยอม พอเราขึ้นไปอุ้มปุ๊บ ก็เงียบปั๊บเลยยังกะปิดสวิต สัณณิฐานว่าน่าจะติดแม่น่ะค่ะ

เด็กๆ ก็เป็นอย่างนี้แหละค่ะ พอเริ่มโตขึ้น ก็เริ่มรู้มาก บางครั้งก็ไม่ยอมขึ้นมาเฉยๆ แต่ถ้าคนที่มีสัมผัสใกล้เคียงกับแม่ ก็จะทำให้เค้าหยุดร้องได้ค่ะ สามีเราอุ้มบางทีก็ร้อง แต่บางทีก็อยู่ด้วยกันได้ ลองกลับมาอุ้มเค้าบ่อยๆ ค่ะ ไม่ต้องกลัวว่าเค้าจะร้อง เอาใจช่วยค่ะ

อย่าเพิ่งเสียใจไปนะคะ แนนก็เป็นแบบนี้ค่ะ เข้าใจว่าอาจจะเป็นเพราะลูกโตขึ้น รู้เรื่องมากขึ้น บางทีเขางอนที่เราไม่อยู่กะเขาทั้งวัน แบบว่าไม่เข้าใจว่าเราต้องไปทำงาน หรือบางทีก็งอนว่ากลับบ้านไม่รีบทักเขาถึงแม้ว่าเหตุผลคือเราอยากอาบน้ำให้สะอาดก่อน จริงๆแล้วถ้าคุณพ่ออุ้ม/เล่นด้วย หรือใกล้ชิดเขามากพอเขาก็จะหายค่ะ แต่ถ้าเสียใจ งอน แล้วก็ไม่กล้าเข้าหาเขา ก็จะยิ่งไปกันใหญ่ ต้องทำอารมณ์เราให้ดี ทำจิตใจให้เบิกบาน เวลาเขาร้องจะได้บรรเจิดไอเดียสร้างสรรค์ล้อ/เล่นกะลูกสนุกๆ แบบที่เขาชอบ บางทีทำเสียงแปลกๆ พาไปดูนู้นดูนี่เขาก็ขำค่ะ ลองดูนะคะ

ตอนน้องข้าวกล้องได้4-5เดือน ก็เริ่มเล่น ใครเล่นด้วยก็หัวเราะเอิ๊กอ๊ากตลอด พอแม่กลับจากทำงาน อยากอุ้ม อยากหอม อยากกอด ลูกร้องไห้ เบะปาก ไม่เอาเราเหมือนกัน ไม่เข้าใจด้วย พออยู่กับพ่อเค้า หรือ กับคุณยาย ก็อารมณ์ดีเหมือนเดิม

เคยน้อยใจคุณยายบ่อยๆค่ะ เพราะยายได้เลี้ยงทั้งวัน แต่พ่อและแม่ต้องทำงาน
พอกลางคืน กับวันหยุดต้องหาเวลาอยู่กับลูกให้มากที่สุด
เดี๋ยวน้องพอตาก็ติดพ่อ ติดแม่เองแหล่ะค่ะ อยู่กับลูก เล่นกับลูกบ่อยๆ
ข้าวกล้องถ้าอยู่บ้าน จะติดแม่ หนึบเป็นตังเมเลย
แต่ถ้าไปเที่ยว อยู่ต่างจังหวัด จะขอให้พ่อเค้าอุ้มตลอด พ่อเดินไปทางไหนก็ร้องไห้หาป๊าป๋า ซะงั้น

เด็กเบบี๋ก็เป็นแบบนี้แหล่ะค่ะ เข้าใจยาก ต้องค่อยๆ เรียนรู้กันไป คุณพ่อไม่ต้องกังวลนะคะ ลูกเอ๋ 2 คนก็เคยเป็นแบบนี้ค่ะ บางวันติดแม่จนแม่ทำอะไรไม่ได้เลย แม้กระทั่งเข้าห้องน้ำก็ร้อง บางวันก็ไม่สนใจแม่เลย ขออุ้มก็ไม่ยอม ร้องไห้เหมือนน้องพอตาเหมือนกันเลยค่ะ

น่าสงสารคุณพ่อจัง คงจะชีช้ำน่าดูเลย

อย่าไปคิดมากค่ะ เค้าเริ่มโตขึ้น เริ่มรู้ และเริ่มเลือก ว่าเวลานี้ ชั้นต้องการใคร ตอนนี้พ่อ ตอนนี้แม่ ตอนนี้ย่า ตอนนี้ยาย ... เค้าไม่ได้รัก หรือไม่รัก แบบเจาะจงหรอกค่ะ แค่ต้องการเลือกเท่านั้นเอง

พอพูดได้ ก็จะบอก ฉี่บอกแม่ ฉี่บอกแม่ แปลว่าถ้าพ่อพาไปห้องน้ำละก็จะได้ราดมันตรงนี้เลย ไม่มีวันยอมไปซะหละ แต่ถ้าฉี่บอกผ่อพ่อ ฉี่บอกผ่อพ่อ ก็แปลว่าต้องพ่อพาไปเท่านั้นค่ะ คนป้อนข้าวก็เลือก คนเอานอนก็เลือก เลือกทุกกิจกรรม

เมื่อวานป้อนข้าวเจ้าแสบ ป้อนปลา ดิ้นปั้ด ๆ ไม่กิน ร้องนี่ ๆ จะเอาผัก คำต่อไปก็ป้อนผัก ร้องนี่ ๆ จะกินปลา มันเป็นซะเงี้ยน่ะ

ขอบคุณสำหรับทุกๆ ข้อความครับ...สบายใจขึ้นแล้ว เมื่อวานยอมให้ผมอุ้ม และกล่อมหลับได้เหมือนเดิม ถ้าเกิดเหตุการณ์แบบนี้ขึ้นอีกจะได้มีภูิมิคุ้มกันตัวเอง