|
เขียนโดย พญ.นภาพรรณ วิริยะอุตสาหกุล
|
|
อาทิตย์, 25 พฤษภาคม 2008 |
Everything is changing
 Everything is changing สัจธรรมแรกที่ได้เรียนจากการสอนของคุณแม่ชีต้อย เป็นจุดเริ่มต้นในการยอมรับที่จะฟังคำสอนคำต่อๆไปทั้งจากคุณแม่ชีต้อย คุณแม่ชีวดี พระกฤต รวมทั้งวิทยากรกัลยาณมิตรทั้งหลาย
เราทุกข์ เพราะเรายึดติดอยู่กับอดีต ไม่เป็นปัจจุบัน ไม่ยอมรับการเปลี่ยนแปลง ทำให้มิจฉาทิฏฐิหยั่งรากฝังลึกอยู่ในใจเราได้ แต่เดิมหมอหย่งไม่เคยสนใจเข้าร่วมกิจกรรมปฏิบัติธรรมเลย เพราะไม่ชอบอยู่เฉยๆ การจะให้นั่งสมาธินานๆเป็นกิจกรรมที่ไม่ชอบอย่างยิ่ง สู้ไปใช้เวลานั่งปักครอสติช แทงเข็มขึ้นลง ขึ้นลง ใช้ระยะเวลานั้นจดจ่ออยู่กับช่องตารางสี่เหลี่ยม สร้างสมาธิได้ดีกว่านั่งหลับตาเป็นไหนๆ มานั่งกำหนดลมหายใจเข้าออกจนบางทีก็สัปหงกไปเลยดูจะเป็นการเสียเวลาอย่างมาก
เวลา 3 วันที่ได้มีโอกาสร่วมกิจกรรมปฏิบัติธรรมกับทีมวิทยากรของคุณแม่ชีต้อยถือเป็นกิจกรรมที่คุ้มค่าเวลามาก จากคนที่ชอบพูดตลอดเวลาต้องมาปิดวาจาตั้งครึ่งวัน ในช่วงครึ่งชั่วโมงแรกดูเหมือนจะเป็นเวลาที่แสนจะอึดอัดซะเหลือเกิน แต่หลังจากได้อยู่กับตัวเอง พูดกับตัวเอง ทำให้ได้รู้ว่าการปิดวาจา แต่เปิดโอกาสให้ตัวเองได้ถามไถ่อารมณ์ความรู้สึกของตัวเองนี่มันดีจริงๆ ทุกวันนี้ เมื่อมีมิจฉาทิฏฐิขึ้นในใจ จากเดิมที่มีแต่ความพลุ่งพล่านปากไวก็สามารถปิดวาจา พูดคุยกับตัวเองก่อน ทำให้เข้าใจตัวเองและควบคุมสถานการณ์ได้ดีขึ้น
คุณแม่ชีและกัลยาณมิตรทั้งหลายได้ยกตัวอย่างอุบายธรรมมากมาย ทั้งที่มีชีวิต ไม่มีชีวิต รวมถึงเหตุการณ์ต่างๆ ทั้งมีเหตุการณ์ไฟป่าเกิดขึ้นในช่วงดำเนินกิจกรรมทำให้พวกเราได้คิด ได้เห็นภาพผลของไฟป่าได้อย่างชัดเจนเพราะเป็นเหตุการณ์จริง ภาพหลังไฟป่ามอดแล้ว เถ้าถ่านของเศษหญ้าที่โดนเผา ไม่เฉพาะจุดเกิดของไฟป่าแต่ได้กระจาย กระเด็นลามไปทั่ว เปรียบเหมือนอารมณ์โกรธของคนที่ทำร้ายคนรอบข้างไปหมดทั้งที่รู้และไม่รู้อิโหน่อิเหน่ต้องโดนผลของความร้อนแรงไปทั่ว มองย้อนกลับไปช่วงที่รถดับเพลิงมาถึงแต่ยังไม่ช่วยดับไฟ เพราะเขามีหลักการ เข้าใจธรรมชาติของไฟป่า เค้าไม่สุ่มสี่สุ่มห้าฉีดน้ำไปหมดคันรถโดยเปล่าประโยชน์ แต่ฉีดกันทางไฟ และรอจนถึงเวลาให้ไฟลามเชื้อจนหมดก่อนจึงเข้าสยบไฟ เหมือนการจะหยุดอารมณ์โกรธของคนก็ต้องรู้จักเวลาและวิธีการฉันนั้น
อุบายธรรมที่หมอหย่งได้รู้จักและเป็นประโยชน์แก่หมอหย่งอย่างมากในช่วงเวลาที่ปฏิบัติธรรมนั้นเกิดขึ้นขณะที่คุณแม่ชีวดีมาปลุกตอนเช้ามืดก่อนไก่จะโห่ซะอีก คุณแม่ชีพาพวกเราเดินไปในที่มืด ฉุกแรกเราไม่คุ้นเคย เรากลัวด้วยความไม่รู้ว่าพื้นที่เราเดินมันเป็นอย่างไรเพราะเรามองไม่เห็น กอรปกับเราต้องคล้องแขนแม่ซึ่งเดินไม่คล่องเนื่องจากหลังและเข่าไม่ดี แต่หลังจากเดินไปสักพัก เริ่มมีเสียงฝีเท้าย่ำพื้นของพวกเราที่เดินต่อกันมาเป็นแถว เสียงย่ำเท้าเป็นจังหวะพร้อมเพรียงสม่ำเสมอโดยไม่ได้นัดหมายกัน เราและแม่กลับเดินในความมืดนั้นได้อย่างคล่องแคล่วว่องไว ไม่มีอาการโซเซสะดุดล้มเหมือนเมื่อทันที่ที่เริ่มเดิน มากไปกว่านั้น เมื่อคุณแม่ชีวดีมาบอกให้เราพาแม่เดินกลับไปแล้วด้วยความเป็นห่วงกลัวแม่จะเดินต่อไม่ไหว เรากลับพบว่า เส้นทางขาย้อนกลับจากทางขามานั้น พื้นส่วนที่แม่เหยียบย่ำไป ขรุขระเดินลำบากกว่าเรานักหนา แต่แม่ไม่ปริปากบ่นเลย แอบอดคิดไม่ได้อีกว่า ขนาดเป็นพื้นที่แม่เหยียบผ่านมารอบนึงแล้วนะ ยังขรุขระได้ขนาดนี้ หวนกลับไปคิดถึงเมื่อตอนเคยลำบากกันตอนเรายังเด็ก ว่าแม่ต้องฟันฝ่าอุปสรรคเพื่อเบิกทางสำเร็จให้เรามาขนาดไหน ได้คิดอย่างนี้แล้วก็รู้สึกว่าตัวเองโชคดีที่ได้มีโอกาสมาพบมาปฏิบัติธรรมกับทีมของคุณแม่ชีต้อยเพราะสามารถนำมาใช้ในชีวิตประจำวันได้ เข้าใจตัวเองมากขึ้น เข้าใจคนรอบข้างมากขึ้น ทำให้มีความสุขขึ้นได้ทุกๆวัน
ทุกวันนี้ การยอมรับในธรรมชาติที่เปลี่ยนแปลง การยอมรับว่าทุกสิ่งทุกอย่างมีได้ทั้งสองด้าน มีได้ก็ย่อมมีไม่ได้ มีทุกข์ก็ย่อมมีสุขบ้าง มีดีก็ย่อมมีไม่ดี เมื่อคิดได้ก็เปรียบเหมือนการทำประกันใจไว้ พร้อมที่จะรับสถานการณ์ต่างๆ และพร้อมจะนำเอาทุกอย่างรอบตัวมาเป็นอุบายธรรมสอนใจ
กราบขอบพระคุณทีมวิทยากรของคุณแม่ชีต้อย และชมรมจริยธรรมของศูนย์อนามัยที่ 1 ที่ทำให้หมอหย่งได้มีโอกาสเรียนรู้ธรรมแสนวิเศษนี้
พญ.นภาพรรณ วิริยะอุตสาหกุล
โรงพยาบาลส่งเสริมสุขภาพ ศูนย์อนามัยที่ 1
28 เมษายน 2551
|
|
แก้ไขล่าสุดเมื่อ ( อาทิตย์, 25 พฤษภาคม 2008 )
|
