สายใยสายสัมพันธ์ระหว่างแม่ลูก  เริ่มต้นในใจของแม่ตั้งแต่รู้ว่าตั้งครรภ์        สายใยค่อยๆถักทอ ร้อยเรียงเพิ่มขึ้นตามวันเวลาที่ผ่านไป ค่อยเป็นค่อยไป จนถึงวันที่ได้สัมผัสลูกด้วยมือ

สายใยนั้นจึงมากพอที่จะทำให้แม่ทุ่มเทดูแลลูกแบบสุดหัวใจ สานต่อสายสัมพันธ์นั้นให้แน่นแฟ้นยิ่งขึ้น

   สายใยสายสัมพันธ์แม่ลูกเริ่มตั้งแต่แม่ตั้งครรภ์ไปจนถึงช่วงหลังคลอด ในแต่ละช่วงแม่ลูกจะมีการสื่อสารระหว่างกันในรูปแบบต่างๆกัน ในช่วงเวลาที่กำลังตั้งครรภ์ คุณแม่มักจะสื่อสารด้วยการสัมผัสลูบบริวณหน้าท้องและส่งผ่านความคิดคำนึงถึงลูก

 คุณแม่คนใหม่มักจะมีความสงสัยและคำถามมากมายอยูููุุู่ในใจ

" เราจะเป็นแม่คนได้ไหม?  เราจะเลี้ยงลูกแบบที่พ่อแม่เลี้ยงเรามาหรือเปล่า? "

" แล้วถ้าลูกออกมาพิการล่ะ?"  คงจะมีสักช่วงหนึ่งที่คุณแม่จะนึกไปถึงเด็กพิการที่เคยเห็นและเกิดความกลัว ความกังวลสารพัด  แต่นี่คือขบวนการปกติ

 ในช่วงนี้พ่อแม่จะมี "ลูกในความฝัน" อยู่ 3แบบ คือ  ลูกที่ยิ้มแย้มแจ่มใส ส่งเสียงคุยกับแม่ ( เหมือนที่เห็นในภาพโฆษณา) ลูกที่มีความพิการ และลูกตัวจริงที่นอนดิ้นอยู่ในท้อง   

         ภาพในฝันของลูกคนที่สองของคุณแม่ท่านหนึ่ง คือภาพของลูกคนแรกตอนแบเบาะที่จะตื่นขึ้นมาดูดนมแม่แล้วหลับโดยไม่ร้องกวนเลย คุณแม่ก็จะฝันว่าลูกคนใหม่นี้จะต้องเลี้ยงง่ายเหมือนลูกคนแรก  แต่เมื่อคลอดออกมากลับเป็นตรงกันข้าม  ลูกคนนี้ร้องตลอด อ้าปากกว้างแผดเสียงแบบแปดหลอด ไม่ยอมหยุดง่ายๆ จนคุณตาตั้งข้อสังเกตว่า        

       " ร้องแบบนี้เหมือนน้าเล็กตอนเด็กๆไม่มีผิดเลย"

      คุณแม่จึงหันมาพิจารณาหน้าลูกอีกที  " เอ้อ! เห็นจะจริง หน้าเหมือนน้องสาวเรา ก็ต้องร้องดังเหมือนเขาอย่างนี้แหละ"

       ถ้าลูกตัวจริงไม่เหมือนลูกในภาพฝัน การคิดว่าลูกเหมือนใครในครอบครัวที่เรารู้จักดีอยู่แล้ว ไม่ใช่คนแปลกหน้า จะทำให้เราปรับตัวปรับใจเข้ากับลูกคนใหม่ได้ดีขึ้น และสานสายสัมพันธ์กับลูกได้ง่ายขึ้นด้วย 

    ในช่วงหลังคลอด การให้ลูกได้อยู่ใกล้ชิดแม่และดูดนมจากอกแม่ เป็นการเริ่มต้นความสัมพันธ์แม่ลูกได้ดีที่สุด  แม่ลูกได้สัมผัสกัน ส่งผ่านความรักสู่กัน  ถึงแม้ใน 2-3 วันแรกหลังคลอดนี้จะยังไม่มีน้ำนมออกมามาก แต่ก็เพียงพอสำหรับลูก 

    ผู้เขียนเคยเขียนไว้ในหนังสือ " เลี้ยงลูกด้วยนมแม่ วิถีแห่งธรรมชาติ" ดังนี้: 

     "  คุณแม่ต้องมีความมั่นใจในตนเอง หรือหาความสนับสนุนจากผู้ที่เข้าใจเรื่องนมแม่ และมั่นใจในการเลี้ยงลูกด้วยนมแม่ว่าเป็นวิธีธรรมชาติที่ดีที่สุดสำหรัีบลูก 

ธรรมชาติมีเหตุผลเสมอ การที่ธรรมชาติให้นมแม่มาน้อยในช่วงแรก เพราะทารกไม่ต้องการนมมากมายในช่วงนั้น ทารกต้องการความรู้สึกอบอุ่นปลอดภัยเหมือนตอนที่อยู่ในท้องแม่ต่างหาก 

ธรรมชาติจึงหาวิธีทำให้แม่อุ้มลูกขึ้นมาบ่อยๆในช่วงนี้ ด้วยการให้มีน้ำนมน้อยๆ แม่จึงต้องอุ้มลูกขึ้นมาดูดนมแม่บ่อยๆทุก 2 ชั่วโมง

เมื่อแม่ลูกได้สัมผัสโอบกอดกันบ่อยๆ ลูกก็มีความมั่นใจว่ามีอ้อมแขนแม่ที่จะให้ความคุ้มครอง  เมื่อลูกมั่นใจ มีความรู้สึกที่ดีต่อสภาพแวดล้อมใหม่ เขาก็จะมีความสุข ปรับตัวเข้ากับโลกได้ดีขึ้น"