ขอบคุณแม่อ้อม แม่จอย แม่น้องพริม มากๆเลยนะคะ

เรื่องของเรื่องที่ออมต้องฝึกให้เขาเลิกมื้อดึกก่อนออมไปทำงานก็เพราะว่าสงสารคุณแม่ค่ะ แม่ออมอายุเจ็ดสิบกว่าแล้ว
ถ้าจะต้องตื่นมาให้นมกลางดึกก็สงสารท่านค่ะ ท่านเองเป็นคนตื่นมาแล้วนอนยากอยู่ด้วย แล้วออมเองก็ยังหาเด็กมา
ช่วยทำงานบ้านให้แม่ยังไม่ได้เลย รุ่นพี่ๆที่ทำงานก็แนะนำว่ายังไงก็ต้องให้เลิกก่อนที่เราจะไปทำงาน แม่เราเองจะได้ไม่ลำบาก

พี่อ้อมคะ ออมหน่ะอยากให้นมเขาไปจนกว่าจะให้ไม่ได้เลยหล่ะค่ะ มีความสุขมากกับการให้นมทั้งกลางวันกลางคืน ทั้งในบ้าน นอกบ้าน
พอคิดได้ว่าจะต้องไปทำงานแล้ว มันก็คลื่นไส้ เวียนหัวบอกไม่ถูก

มีหลายคนแนะนำให้ออมหักดิบเหมือนกัน แต่ออมคงทำไม่ได้แน่ๆ เพราะแสงแดดเองไม่เคยต้องร้องไห้แบบไม่มีเหตุผล หรือทำให้ออมลำบาก
ใจเวลาเลี้ยงเขาเลย แล้วนี่ออมจะสามารถปล่อยให้เขาร้องไห้ โดยที่ออมนิ่งเฉย ออมจะทำได้มั๊ยเนี่ย เฮ้อ

มีคำถามอะไรเยอะแยะในใจออมเพียบเลยหล่ะพี่อ้อม แอบอิจฉาคุณแม่Full time นะเนี่ยยยย

ส่วนเรื่องปั๊มนมเวลาไปทำงาน ออมก็คิดไว้ค่ะ ว่าจะทำ แต่ไม่รู้ว่าความเป็นจริงจะทำได้รึเปล่า เพราะบนเครื่องก็ไม่มีตู้เย็นเป็นเรื่องเป็นราว
เวลาออมบินทีก็เป็นสิบชม.กว่าจะเดินทางไปรร. กว่าจะกลับมาถึงบ้าน ไม่รู้ว่าจะเป็นไง คงต้องปรึกษารุ่นพี่อีกทีค่ะ แล้วอีกอย่าง
แต่ถ้าเป็นไฟลท์ที่ไม่มีกระเป๋าใหญ่ ออมก็คงต้องปั๊มทิ้ง เพราะว่าเขาไม่ให้เอาของเหลวขึ้นเครื่องหน่ะค่ะ แต่ยังไงออมก็จะลองทำให้ดีที่สุด
จะพยามให้นมลูกให้นานที่สุดเลยค่ะ