ลูกสาวอายุ 4 เดือน 30 วัน ทุกๆ เย็นผมจะอุ้มลูก เล่นกับลูก บางครั้งก็ป้อนนมขวด(นมแม่)ให้ลูกทาน เพราะบางวันแม่น้องพอตาจะกลับบ้านค่ำซักหน่อย จึงกินจากเต้าไม่ได้ เพราะลูกหิวก่อนคุณแม่จะกลับ ที่สำคัญผมจะกล่อมนอนทุกๆ คืนจนหลับ เหตุเกิดเมื่อวันจันทร์ที่ 8 ที่ผ่านมา เย็นวันนั้นผมก็ทำกิจวัตรเหมือนทุกวันที่ผ่านมา ก่อนอุ้มลูกผมก็จะอาบน้ำให้สะอาดก่อน แต่แล้วพอผมอุ้มลูกลูกร้องไห้ ดิ้นหนีผม ร้องแบบจะเป็นจะตายจนไอ ร้องแบบไม่หยุด ไม่ว่าผมจะทำทุกวิถีทางทั้งเปลี่ยนท่าอุ้ม หาของที่มีสีๆ และมีเสียงเพื่อเบี่ยงเบนไม่ให้ร้องไห้ ฯลฯ จนผมทนเห็นลูกร้องไห้ไม่ได้ต้องส่งให้กับแม่ยาย เท่านั้นลูกผมก็เงียบ ทีแรกก็ไม่ได้คิดมาก จนผมลองอุ้มใหม่ก็เหมือนเดิม คืนนั้นเป็นอยู่สามครั้งจนผมท้อ ผมเสียความรู้สึกครับ ทำไมอยู่ดีๆ ลูกก็ไม่เอาเราซะงั้น แต่ไม่ได้โกรธ หรือมีอารมย์ใดๆ ทั้งสิ้น แค่เหมือนผมช๊อคไปครับ ไม่ทราบมีท่านใดเคยเจอเหตุการณ์นี้บ้างครับ

เมื่อวานไม่กล้าอุ้มลูกได้แต่ยืนเล่นด้วยใกล้ๆ แต่วันนี้จะลองดูอีกทีนึง ถ้าไม่เอาผมอีกผมคงช้ำอีกแน่ๆ เลยครับ กลุ้มใจครับ อยากอุ้มลูกครับ